Even voorstellen:

Mijn volledige naam is Sugiarto Miguel Dijkstra, geboren in Tanon, Sragen (Midden-Java) woensdag 13 oktober 1971.
Vanuit een weeshuis te Djebres in Surakarta (Solo) ben ik op bijna 4 jarige leeftijd ter adoptie afgestaan. Het was om precies te zijn op zondag 31 augustus 1975 dat ik mijn Fries-Nederlandse ouders op Schiphol Amsterdam in de armen kon nemen cq. mij welkom heetten. Toen nog niet het besef dat ik definitief mijn biologische familie ging achterlaten om aan de andere kant van de wereld daar een toekomst op te bouwen. Ja,.. ik ben (in een) goed (milieu) terechtgekomen, heb zorgzame Nederlandse ouders ( staan altijd voor me klaar ) en heb een (blanke) jongere broer waar ik goed mee kan opschieten.  Momenteel heb ik (nog) geen vaste relatie, heb een (vaste) baan, woon op mezelf en heb een leuke (bescheiden) vriendenkring. Kortom: een Gelukkig Leven !
 
Het moment van de waarheid kwam in februari 2006, toen ik op zaterdag 11 februari ( tijdens een 23daagse rondreis door Java, Bali en Lombok ) - zeker 31 jaar na dato - oog in oog kwam te staan met mijn biologische vader, broer en zussen (familienaam 'Semito' ).
Ja,... een hartewens is in vervulling gegaan ..het GELUK lacht je letterlijk toe.
Het jaar daarop en in 2009 heb ik en mijn Nederlandse moeder het dunnetjes overgedaan.. volgend jaar hoop ik weer mijn Javaanse bloedverwanten te kunnen ontmoeten.
 
Mede hierdoor en door tv-programma 'Spoorloos-KRO' en radio-programma 'Adres Onbekend-KRO' en allerlei Ind(ones)ische culturele evenementen is de interesse in verhalen van en drang naar het ontmoeten van mensen die ook uit Indonesie zijn geadopteerd bij mij ontstaan.

Hoewel ik niets te klagen heb moet ik toch even kwijt dat ik in Nederland / Leeuwarden jammergenoeg vanaf mijn peutertijd niemand had om mee te kunnen identificeren, bijvoorbeeld -gevoelens over identiteit als Indische jongen delen met andere Indische mensen-. Immers over adoptie van kinderen uit ontwikkelingslanden (kwam heel langzaam op gang begin jaren 70) was niets of beetje bekend en werd er destijds gewoonweg niet over gesproken.
Met andere woorden: Als een soort vreemde eend in de bijt moest ik een eigen plaatsje in een totaal nieuwe omgeving cq. andere cultuur zien te vinden. Het spreken van mijn moedertaal (middel-<modern> Javaans en bahasa Indonesia)heb ik tot mijn grote spijt niet meegekregen waardoor het communiceren met mijn biologische familie niet makkelijk maakt.
Het aantal mensen met Indische roots (aangetrouwde oom woonachtig in Leiden) in mijn Nederlandse familie is op een hand te tellen.

Een stukje Javaanse cultuur (gewoonten, taal en gebruiken, zoals de Indische keuken) vanuit mijn biologische familie naar Nederland (lees: Friesland/Leeuwarden) overbrengen zat er dus helaas niet in... < de basis om op te groeien in doorsnee biologisch Javaans gezin -ik als jongste van in totaal 5 kinderen- was er voor mij niet, want mijn moeder overleed kort na mijn geboorte en de basis voor gezinsopvoeding is er in een weeshuis gewoonweg niet. De zorg die ik van de zusters in het weeshuis kreeg was oppervlakkig en woog totaal niet op met de zorg die je in een ouderlijk gezins van kinds af aan behoort te krijgen.    

Overigens heb ik sinds mijn komst in Nederland en in het bijzonder Leeuwarden zeker (vrijwel) nooit het gevoel gehad dat ik werd gediscrimineerd, en voelde ik me sindsdien tot op de dag van vandaag volledig geaccepteerd (men neemt mij zoals ik ben). 
Hierdoor zie/beschouw ik mezelf zowel in mijn Nederlandse familie als in mijn vriendenkring als een van hen.
Doordat ik in mijn schooltijd vaak als enige in de klas was met een 'donker'getinte huidskleur < in andere klassen zat wel wat geadopteerde Koreaans Koreaanse en Chinese jongens en meisjes, maar niet Indonesische > , ging ik hoofdzakelijk met Nederlandse klasgenoten om en kwam ik geregeld bij hen thuis over de vloer. Wat dat betreft ben ik totaal 'vernederlandst'.  

De contacten met andere Indische jongens, meisjes waren op dat moment schaars. Ja achteraf had ik dat graag anders gezien..; ..een balans daarin had ik het liefst gezien. Sinds mijn eerste ontmoeting met mijn biologische familie probeer ik die balans te vinden. Grappig is dat bij de Indische gemeenschap in zowel mijn geboorteland als in Nederland/Leeuwarden ik veel herkenbare dingen in mijzelf terugzie <de typisch Indische trekjes >.

Karaktereigenschappen als bescheidenheid, behulpzaamheid, vriendelijkheid hebben mij gemaakt tot wie ik (al jarenlang)ben.
Enige vorm danwel grote vorm van verlegenheid of dankbaar (mis)bruik maken van deze eigenschappen ligt dan op de loer.
Nou valt dat laatste wel mee, maar dat eerste heeft toch behoorlijk mijn doen en laten beinvloed. Ja.., ik ben eraan gewend en heb ermee leren leven.
Blijkbaar heb ik het < 'dat -malu- zijn' > niet van een 'vreemde', temeer omdat ik wat dat betreft sprekend lijk op mijn enige bloedverwant-broer, althans dat begreep ik van de in Salam(Midden-Java)-wonende Nederlandse tolk en mijn Javaanse nichtje (zij spreekt aardig Engels).

Door met name in Leeuwarden (en daarbuiten) op menig kumpulans, Pasar Malams en andere Indische culturele evenementen te bezoeken hoop ik met veel Indische mensen in contact te komen en mijn verlegenheid de baas te zijn, en daarbuiten alles wat niet Indisch is tegelijk trots te zijn met wat ik heb aan typisch Indische karaktereigenschappen. Ook vooral hoop ik mijn enthousiasme voor de Indo-Rock muziek met andere geadopteerden te delen. 

Mijn doel is om door ervaringen en verhalen met andere mensen te delen die ook uit Indonesie geadopteerd zijn, deze mensen beter te leren kennen. Een eventueel blijvende vriendschap aan overhouden zou helemaal te gek zijn en zeker niet onbelangrijk: mezelf de taalvaardigheden in bahasa Indonesia eigen te maken. Daarom zou ik graag het liefst in contact komen met een geadopteerd iemand (man/vrouw)die naast het Nederlands het Indonesisch in (sprekend)woord en geschrift volledig beheerst.

Miguel Dijkstra

Miguel met moeder

Moeder met kakak perumpuan